บทที่ 320 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (3)

“พระชายารองเฝิงได้โปรดระวังวาจา” หนานกงมั่วก้าวเดินมายืนเคียงข้างเว่ยจวินมั่ว เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้ว่าเว่ยจวินเจ๋อเกิดเรื่องอันใด แต่ท่านมากล่าวหาชิงสิงท่านมีหลักฐานหรือไม่ หากไม่มี...เป็นเพียงภรรยารอง ใครใช้ให้ท่านกล้ามาต่อว่าซื่อจื่อเยี่ยง

บทที่ 321 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (4)

ยังเอ่ยไม่ทันจบ ทว่ากลับถูกสตรีข้างกายของนางหยุดเอาไว้ หลิ่วมองนางพลางขมวดคิ้ว สำหรับสตรีผู้นี้ที่ฮูหยินให้คนพากลับมา หลิ่วไม่ค่อยชอบนัก เป็นเพียงสตรีจากหอนางโลมผู้หนึ่ง อีกทั้งยังเป็นคณิกาที่ขายเนื้อตัวอยู่ภายในหอนางโลม ไหนเลยจะมีสิทธิ์แตะต้องฮู

บทที่ 322 ตื่นจากความเป็นและความตาย (1)

หนานกงมั่วเงียบไปนาน พยักหน้าพลางเอ่ย “ก็ดี เจ้ายืนกรานเช่นนี้ ข้าก็ไม่รู้จะเอ่ยเยี่ยงไร ข้าจะให้พวกเจ้าได้เจอกัน ลัวอี อย่าเอาชีวิตของเจ้าไปแขวนอยู่ที่ใคร ไม้คุ้มค่า”

“ขอบคุณเจ้ามาก มั่วเอ๋อร์” ลัวอีเงยหน้าขึ้น ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

หร่วนอวี้จืออาศัยอยู่