บทที่ 318 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (1)

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” เว่ยจวินมั่วเอ่ยกระซิบ

ใบหน้าของหนานกงมั่วแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อบ่ายตนเองทำเรื่องใดไว้ ไม่ใช่ว่าเขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งบ่ายหรอกกระมัง หนานกงมั่วรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงระเรื

บทที่ 319 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (2)

มองเห็นร่องรอยเป็นทาง ในหัวของนางจำได้แม้กระทั่งฉากที่ทำให้เกิดร่องรอยเล็บเหล่านี้ เว่ยจวินมั่วมองนางเงียบๆ แต่หนานกงมั่วสามารถอ่านได้ถึงวาจาที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา ดูสิ เจ้าก็ทำข้าเจ็บเหมือนกัน

หนานกงมั่วคิดว่าการนั่งถกเถียงไม่จบไม่สิ้นถึงใครบาด

บทที่ 320 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (3)

“พระชายารองเฝิงได้โปรดระวังวาจา” หนานกงมั่วก้าวเดินมายืนเคียงข้างเว่ยจวินมั่ว เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้ว่าเว่ยจวินเจ๋อเกิดเรื่องอันใด แต่ท่านมากล่าวหาชิงสิงท่านมีหลักฐานหรือไม่ หากไม่มี...เป็นเพียงภรรยารอง ใครใช้ให้ท่านกล้ามาต่อว่าซื่อจื่อเยี่ยง