บทที่ 317 ความสุขในฤดูใบไม้ผลิ (4)

“แน่นอนสิ” หนานกงมั่วเอ่ยตอบเสียงเบา

เว่ยจวินมั่วกวาดตามองไปรอบเรือนเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาฉายแววความโกรธและเสียดายแวบเข้ามา มองหญิงสาวที่ยิ้มกว้างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

หนานกงมั่วยิ้มจนตาหยี เอ่ย “น่าเสียดาย...ตอนนี้เราอยู่บ้านคนอื่น ดังนั้น...ท่านซื่อจื่อ เรากลับไป

บทที่ 318 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (1)

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” เว่ยจวินมั่วเอ่ยกระซิบ

ใบหน้าของหนานกงมั่วแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อบ่ายตนเองทำเรื่องใดไว้ ไม่ใช่ว่าเขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งบ่ายหรอกกระมัง หนานกงมั่วรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงระเรื

บทที่ 319 รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (2)

มองเห็นร่องรอยเป็นทาง ในหัวของนางจำได้แม้กระทั่งฉากที่ทำให้เกิดร่องรอยเล็บเหล่านี้ เว่ยจวินมั่วมองนางเงียบๆ แต่หนานกงมั่วสามารถอ่านได้ถึงวาจาที่เขาไม่ได้เอ่ยออกมา ดูสิ เจ้าก็ทำข้าเจ็บเหมือนกัน

หนานกงมั่วคิดว่าการนั่งถกเถียงไม่จบไม่สิ้นถึงใครบาด