บทที่ 316

ความอบอุ่นที่อบอวล (3)

สตรีผู้นั้นสวมเสื้อถักปักลายลูกไม้สีขาว กระโปรงสีเขียวอ่อนลายดอกไม้สีเขียว คลุมผ้าสีน้ำเงินบาง ดูเหมือนฐานะจะต่ำต้อยเมื่อเทียบกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่ความทรงจำของหนานกงมั่วนั้นไม่เลว เรื่องเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เพียงเป็นคนที่ได้เจอหน้าทักทายกันนั้นย่อมไม่มีทา

บทที่ 317

ความสุขในฤดูใบไม้ผลิ (4)

“แน่นอนสิ” หนานกงมั่วเอ่ยตอบเสียงเบา

เว่ยจวินมั่วกวาดตามองไปรอบเรือนเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาฉายแววความโกรธและเสียดายแวบเข้ามา มองหญิงสาวที่ยิ้มกว้างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

หนานกงมั่วยิ้มจนตาหยี เอ่ย “น่าเสียดาย...ตอนนี้เราอยู่บ้านคนอื่น ดังนั้น...ท่านซื่อจื่อ เรากลับ

บทที่ 318

รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (1)

“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” เว่ยจวินมั่วเอ่ยกระซิบ

ใบหน้าของหนานกงมั่วแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อบ่ายตนเองทำเรื่องใดไว้ ไม่ใช่ว่าเขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งบ่ายหรอกกระมัง หนานกงมั่วรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงระเ