ตอน 316
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
ความอบอุ่นที่อบอวล (3)
สตรีผู้นั้นสวมเสื้อถักปักลายลูกไม้สีขาว กระโปรงสีเขียวอ่อนลายดอกไม้สีเขียว คลุมผ้าสีน้ำเงินบาง ดูเหมือนฐานะจะต่ำต้อยเมื่อเทียบกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่ความทรงจำของหนานกงมั่วนั้นไม่เลว เรื่องเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เพียงเป็นคนที่ได้เจอหน้าทักทายกันนั้นย่อมไม่มีทา
ตอน 317
ความสุขในฤดูใบไม้ผลิ (4)
“แน่นอนสิ” หนานกงมั่วเอ่ยตอบเสียงเบา
เว่ยจวินมั่วกวาดตามองไปรอบเรือนเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาฉายแววความโกรธและเสียดายแวบเข้ามา มองหญิงสาวที่ยิ้มกว้างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ
หนานกงมั่วยิ้มจนตาหยี เอ่ย “น่าเสียดาย...ตอนนี้เราอยู่บ้านคนอื่น ดังนั้น...ท่านซื่อจื่อ เรากลับ
ตอน 318
รักษากระดูกหักกระดูกร้าวอะไรไม่ถนัดเลย (1)
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า” เว่ยจวินมั่วเอ่ยกระซิบ
ใบหน้าของหนานกงมั่วแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อบ่ายตนเองทำเรื่องใดไว้ ไม่ใช่ว่าเขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งบ่ายหรอกกระมัง หนานกงมั่วรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงระเ