บทที่ 315 ความอบอุ่นที่อบอวล (2)

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของหนานกงมั่ว จูชูอวี้หันกลับมาส่งรอยยิ้มบางๆ ให้กับนาง

หนานกงมั่วพยักหน้าตอบกลับเบาๆ แล้วหันกลับไปคุยกับเซี่ยเพ่ยหวน ไม่มองไปทางนั้นอีก

“เว่ยซื่อจื่อมาได้อย่างไร” เซี่ยเพ่ยหวนมองออกไปนอกศาลาริมน้ำ กระตุกแขนเสื้อหนานกงมั่วอย่างแปลกใจ หนานก

บทที่ 316 ความอบอุ่นที่อบอวล (3)

สตรีผู้นั้นสวมเสื้อถักปักลายลูกไม้สีขาว กระโปรงสีเขียวอ่อนลายดอกไม้สีเขียว คลุมผ้าสีน้ำเงินบาง ดูเหมือนฐานะจะต่ำต้อยเมื่อเทียบกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่ความทรงจำของหนานกงมั่วนั้นไม่เลว เรื่องเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เพียงเป็นคนที่ได้เจอหน้าทักทายกันนั้นย่อมไม่มีทางล

บทที่ 317 ความสุขในฤดูใบไม้ผลิ (4)

“แน่นอนสิ” หนานกงมั่วเอ่ยตอบเสียงเบา

เว่ยจวินมั่วกวาดตามองไปรอบเรือนเล็กๆ แห่งนี้ ดวงตาฉายแววความโกรธและเสียดายแวบเข้ามา มองหญิงสาวที่ยิ้มกว้างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

หนานกงมั่วยิ้มจนตาหยี เอ่ย “น่าเสียดาย...ตอนนี้เราอยู่บ้านคนอื่น ดังนั้น...ท่านซื่อจื่อ เรากลับไป