บทที่ 314 ความอบอุ่นที่อบอวล (1)

หนานกงมั่วใช้เวลาไม่นาน เวลาไม่ถึงจิบชาหนึ่งถ้วย [1] ก็ลากเส้นสุดท้ายเรียบร้อย วางพู่กันในมือลงบนแท่นล้างพู่กัน

“ขายหน้าแล้ว ทุกท่าน”

กลุ่มคนที่เดิมกำลังพูดคุยกันรีบมุงเข้ามาทันใด ไม่มีความคาดหวังใดๆ เพียงดูว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่จะทำรูปภาพนั้นให้ออกมาอย่างไรก็คงพ

บทที่ 315 ความอบอุ่นที่อบอวล (2)

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของหนานกงมั่ว จูชูอวี้หันกลับมาส่งรอยยิ้มบางๆ ให้กับนาง

หนานกงมั่วพยักหน้าตอบกลับเบาๆ แล้วหันกลับไปคุยกับเซี่ยเพ่ยหวน ไม่มองไปทางนั้นอีก

“เว่ยซื่อจื่อมาได้อย่างไร” เซี่ยเพ่ยหวนมองออกไปนอกศาลาริมน้ำ กระตุกแขนเสื้อหนานกงมั่วอย่างแปลกใจ หนานก

บทที่ 316 ความอบอุ่นที่อบอวล (3)

สตรีผู้นั้นสวมเสื้อถักปักลายลูกไม้สีขาว กระโปรงสีเขียวอ่อนลายดอกไม้สีเขียว คลุมผ้าสีน้ำเงินบาง ดูเหมือนฐานะจะต่ำต้อยเมื่อเทียบกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่ความทรงจำของหนานกงมั่วนั้นไม่เลว เรื่องเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เพียงเป็นคนที่ได้เจอหน้าทักทายกันนั้นย่อมไม่มีทางล