บทที่ 31

คำแนะนำของลิ่นฉังเฟิง

“พอพี่สาวกลับมา ท่านพ่อก็เกลียดข้าแล้วหรือ ฮือ ฮือ...” หนานกงซูร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านพ่อต่อว่าข้า ไยไม่ต่อว่านางที่ติดตามหวงจั่งซุน...เห็นชัดว่านางอยากแย่งหวงจั่งซุน...”

“ซูเอ๋อร์” หนานกงฮุยที่ฟังอยู่ด้านข้างทนไม่ไหว ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “สถานที่ตรงนั้นมีทางเข้า

บทที่ 32

เพ่ยหวนแห่งสกุลเซี่ย

หนานกงมั่วพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ไปดูสักหน่อยก็ได้”

หนานกงฮุยเจ็บปวดอยู่ในใจ น้องสาวของตนทว่ากลับเลือกถามกับผู้อื่นเรื่องที่จะตอบตกลงไปร่วมงาน ใครใช้ให้พวกเขาทิ้งมั่วเอ๋อร์ไว้ที่หมู่บ้านเล็กๆ เช่นนี้ตั้งห้าปีกันล่ะ ทำแล้วก็ต้องยอมรับสิ่งที่ตามมา “ได้ เดี๋ยวพี่ร

บทที่ 33

หย่งชังจวิ้นจู่ (1)

“พี่สะใภ้สาม ในที่สุดท่านก็มาแล้ว” น้ำเสียงสดใสเอ่ยขัดความสงสัยของทุกคนขึ้นมา หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นพลันมองเห็นหญิงวัยกลางคนในชุดหวาฝู[1]เดินเข้ามา ยิ้มให้พระชายาเยี่ยนอ๋อง จากนั้นพระชายาเยี่ยนอ๋องจึงยิ้มตอบพลางพยักหน้ารับ “ทำให้ทุกท่านต้องรอนานแล้ว” หญิงผู้นี้คงจะเ