บทที่ 30 กักบริเวณ

หนานกงมั่วหรี่ตาจ้องมองลิ่นฉังเฟิง ลิ่นฉังเฟิงรีบหลบหลังเว่ยจวินมั่ว ยิ้มทะเล้นพร้อมพูดแก้ตัวว่า “อ่า ข้าลืมไปเลย ว่าแม่นางมั่วทานมื้อเย็นเสร็จก็ออกไปเลย ไม่ได้เข้าใกล้คุณหนูหนานกงซูและเย่ว์จวิ้นอ๋องเลยแม้แต่น้อย”

“ฉังเฟิง หุบปาก” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ เงยหน้ามองหนานกง

บทที่ 31 คำแนะนำของลิ่นฉังเฟิง

“พอพี่สาวกลับมา ท่านพ่อก็เกลียดข้าแล้วหรือ ฮือ ฮือ...” หนานกงซูร้องไห้สะอึกสะอื้น “ท่านพ่อต่อว่าข้า ไยไม่ต่อว่านางที่ติดตามหวงจั่งซุน...เห็นชัดว่านางอยากแย่งหวงจั่งซุน...”

“ซูเอ๋อร์” หนานกงฮุยที่ฟังอยู่ด้านข้างทนไม่ไหว ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “สถานที่ตรงนั้นมีทางเข้าออ

บทที่ 32 เพ่ยหวนแห่งสกุลเซี่ย

หนานกงมั่วพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ไปดูสักหน่อยก็ได้”

หนานกงฮุยเจ็บปวดอยู่ในใจ น้องสาวของตนทว่ากลับเลือกถามกับผู้อื่นเรื่องที่จะตอบตกลงไปร่วมงาน ใครใช้ให้พวกเขาทิ้งมั่วเอ๋อร์ไว้ที่หมู่บ้านเล็กๆ เช่นนี้ตั้งห้าปีกันล่ะ ทำแล้วก็ต้องยอมรับสิ่งที่ตามมา “ได้ เดี๋ยวพี่รอง