บทที่ 304 ความจริงของการบาดเจ็บ (1)

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “พระชายารัชทายาท อู๋สยาเหนื่อยแล้ว กระหม่อมต้องไปส่งนางกลับไปพักผ่อนก่อน เรื่องอื่นนั้นสอบถามกับหมอหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้คนจึงสังเกตเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าและซีดเซียวของหนานกงมั่ว พระชายารัชทายาทรีบเอ่ยบอก “จริงด้วย...เร็ว ไม่ต้อง

บทที่ 305 ความจริงของการบาดเจ็บ (2)

หมอหลวงทั้งสองไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น “หากมีโอสถทิพย์บำรุงร่างกาย ไม่แน่อาจจะดีขึ้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยจวินมั่วหลุบตาลง เอ่ยถามเสียงเรียบ “ผลหลิงหลงได้ผลหรือไม่”

หมอหลวงชะงัก รีบเอ่ย “แน่นอนว่าผลหลิงหลงใช้ได้ขอรับ แม้แต่ร่างกายที่อ่อนแอขององค์รัชทายา

บทที่ 306 ความจริงของการบาดเจ็บ (3)

“...” คุยกับคนบ้านี่ช่างทำให้รู้สึกคันฟันเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้านั้นใกล้จะโกรธจริงๆ แล้ว เว่ยจวินมั่วจึงเอ่ยเปลี่ยนหัวข้อขึ้นมาทันใด “อู๋สยาอยากได้ผลหลิงหลงมิใช่หรือ ข้านำกลับมาแล้ว” เป็นเช่นนั้น ความสนใจของหนานกงมั่วจึงถูกเบี่ยงเบนทันที เว่ยจวินมั่