บทที่ 305 ความจริงของการบาดเจ็บ (2)

หมอหลวงทั้งสองไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น “หากมีโอสถทิพย์บำรุงร่างกาย ไม่แน่อาจจะดีขึ้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยจวินมั่วหลุบตาลง เอ่ยถามเสียงเรียบ “ผลหลิงหลงได้ผลหรือไม่”

หมอหลวงชะงัก รีบเอ่ย “แน่นอนว่าผลหลิงหลงใช้ได้ขอรับ แม้แต่ร่างกายที่อ่อนแอขององค์รัชทายา

บทที่ 306 ความจริงของการบาดเจ็บ (3)

“...” คุยกับคนบ้านี่ช่างทำให้รู้สึกคันฟันเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้านั้นใกล้จะโกรธจริงๆ แล้ว เว่ยจวินมั่วจึงเอ่ยเปลี่ยนหัวข้อขึ้นมาทันใด “อู๋สยาอยากได้ผลหลิงหลงมิใช่หรือ ข้านำกลับมาแล้ว” เป็นเช่นนั้น ความสนใจของหนานกงมั่วจึงถูกเบี่ยงเบนทันที เว่ยจวินมั่

บทที่ 307 จุดยืนของอำนาจฮ่องเต้กับตระกูลขุนนาง (1)

เว่ยจวินมั่วย่นคิ้ว ส่ายศีรษะ “ไม่รู้ แต่ว่า...มองซ้ายขวาก็มีเพียงเรื่องเล็กน้อย มากสุดก็คงแย่งชิงบัลลังก์” แม้โอกาสสำเร็จจะมีไม่มาก ขาข้างหนึ่งของคุณชายเว่ยอยู่ในราชสำนัก ขาอีกข้างเหยียบอยู่ในยุทธภพ แน่นอนว่าย่อมรู้เรื่องราวมากมาย สำหรัลเรื่องการช