บทที่ 303 องค์รัชทายาทประชวรหนัก ทดสอบวิชาการแพทย์ (4)

ใบหน้าของหนานกงมั่วยังคงเรียบนิ่งทว่าในใจกลับก่นด่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ เว่ยจวินมั่วที่ยืนอยู่ข้างหนานกงมั่วกวาดสายตาเย็นยะเยือกมองหมอหลวงเหล่านั้น บรรดาหมอหลวงรีบก้มหน้าหลบสายตาพลางกรีดร้องอยู่ในใจ พวกเขาก็ไม่อยากล่วงเกินผู้สืบทอดจวิ้นอ๋

บทที่ 304 ความจริงของการบาดเจ็บ (1)

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “พระชายารัชทายาท อู๋สยาเหนื่อยแล้ว กระหม่อมต้องไปส่งนางกลับไปพักผ่อนก่อน เรื่องอื่นนั้นสอบถามกับหมอหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้คนจึงสังเกตเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าและซีดเซียวของหนานกงมั่ว พระชายารัชทายาทรีบเอ่ยบอก “จริงด้วย...เร็ว ไม่ต้อง

บทที่ 305 ความจริงของการบาดเจ็บ (2)

หมอหลวงทั้งสองไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยขึ้น “หากมีโอสถทิพย์บำรุงร่างกาย ไม่แน่อาจจะดีขึ้นได้พ่ะย่ะค่ะ”

เว่ยจวินมั่วหลุบตาลง เอ่ยถามเสียงเรียบ “ผลหลิงหลงได้ผลหรือไม่”

หมอหลวงชะงัก รีบเอ่ย “แน่นอนว่าผลหลิงหลงใช้ได้ขอรับ แม้แต่ร่างกายที่อ่อนแอขององค์รัชทายา