บทที่ 302 องค์รัชทายาทประชวรหนัก ทดสอบวิชาการแพทย์ (3)

หนานกงมั่วกำลังจะเอ่ยบางอย่าง มองเห็นคนที่เดินเข้ามาจึงต้องชะงัก ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ฮ่องเต้เองก็มาอยู่ที่จวนรัชทายาท เมื่อมองเห็นฮ่องเต้ ทุกคนจึงรีบถวายพระพร ฮ่องเต้โบกปัดมือ เอ่ยขึ้น “ลุกขึ้นเถิด รัชทายาทเป็นอย่างไร” หนานกงมั่วขมวดคิ้วไตร่ตรองอ

บทที่ 303 องค์รัชทายาทประชวรหนัก ทดสอบวิชาการแพทย์ (4)

ใบหน้าของหนานกงมั่วยังคงเรียบนิ่งทว่าในใจกลับก่นด่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้ เว่ยจวินมั่วที่ยืนอยู่ข้างหนานกงมั่วกวาดสายตาเย็นยะเยือกมองหมอหลวงเหล่านั้น บรรดาหมอหลวงรีบก้มหน้าหลบสายตาพลางกรีดร้องอยู่ในใจ พวกเขาก็ไม่อยากล่วงเกินผู้สืบทอดจวิ้นอ๋

บทที่ 304 ความจริงของการบาดเจ็บ (1)

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “พระชายารัชทายาท อู๋สยาเหนื่อยแล้ว กระหม่อมต้องไปส่งนางกลับไปพักผ่อนก่อน เรื่องอื่นนั้นสอบถามกับหมอหลวงเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้คนจึงสังเกตเห็นใบหน้าเหนื่อยล้าและซีดเซียวของหนานกงมั่ว พระชายารัชทายาทรีบเอ่ยบอก “จริงด้วย...เร็ว ไม่ต้อง