บทที่ 295 ซาลาเปาตีหมา (2)

ฮ่องเต้ครุ่นคิด เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “อาหารในวังข้าก็เบื่อแล้ว มิสู้...เราออกไปกินข้างนอกดีหรือไม่”

“ฝ่าบาทได้โปรดไตร่ตรองด้วย” ฮ่องเต้พึ่งเอ่ยจบ บรรดานางในและขันทีต่างคุกเข่าลงบนพื้น ยามนี้ร่างกายของฮ่องเต้ไม่แข็งแรงนัก หมอหลวงกำชับแล้วว่าอาหารของฝ่าบาทต้องระมัดระวังอ

บทที่ 296 ซาลาเปาตีหมา (3)

หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เห็นได้ชัดว่านายท่านลิ่นคงไม่คิดเช่นนั้นเพคะ” และและกิจการในมือตระกูลชนชั้นสูงกับกิจการที่ดูแลเองก็ไม่เหมือนกันเลย บรรดาลูกหลานชนชั้นสูงต่อให้เอาการเอางานอย่างไรก็ไม่มีทางลงไปดูแลกิจการและที่ดินด้วยตัวเองเป็นแน่ อย่างมากก็แค่ดูบัญชีบ้างเ

บทที่ 297 น้ำของราชวงศ์ลึกเกินไป (1)

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนายท่านลิ่นจึงทะมึนขึ้น “ใครกัน ไยจึงไม่ออกมาคุยกัน หลบๆซ่อนๆ ไม่กล้าออกมาเจอหน้ากันหรือ”

“ที่ไหนเล่า ไม่ใช่เพราะว่าตกใจคำขู่ของนายท่านลิ่นหรอกหรือ” หนานกงมั่วเดินออกมาจากประตู กวาดตามองผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก่อนจะเดินไปหาลิ่นฉังเฟิง “