บทที่ 296 ซาลาเปาตีหมา (3)

หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เห็นได้ชัดว่านายท่านลิ่นคงไม่คิดเช่นนั้นเพคะ” และและกิจการในมือตระกูลชนชั้นสูงกับกิจการที่ดูแลเองก็ไม่เหมือนกันเลย บรรดาลูกหลานชนชั้นสูงต่อให้เอาการเอางานอย่างไรก็ไม่มีทางลงไปดูแลกิจการและที่ดินด้วยตัวเองเป็นแน่ อย่างมากก็แค่ดูบัญชีบ้างเ

บทที่ 297 น้ำของราชวงศ์ลึกเกินไป (1)

ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนายท่านลิ่นจึงทะมึนขึ้น “ใครกัน ไยจึงไม่ออกมาคุยกัน หลบๆซ่อนๆ ไม่กล้าออกมาเจอหน้ากันหรือ”

“ที่ไหนเล่า ไม่ใช่เพราะว่าตกใจคำขู่ของนายท่านลิ่นหรอกหรือ” หนานกงมั่วเดินออกมาจากประตู กวาดตามองผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก่อนจะเดินไปหาลิ่นฉังเฟิง “

บทที่ 298 น้ำของราชวงศ์ลึกเกินไป (2)

เสี่ยวเอ้อร์เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้านายท่านลิ่นอย่างร่าเริง ยิ้มจนตาหยี “นายท่าน เดือนที่แล้วบวกกับของเดือนนี้และวันนี้ จวนของท่านติดค่าอาหารอยู่หนึ่งพันสิบสองตำลึงขอรับ จวนของท่านเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเรา จ่ายหนึ่งพันตำลึงเท่านั้น ถือเป็นการขอบคุณจากเราขอรับ” สิ่งท