บทที่ 294 ซาลาเปาตีหมา[1] (1)

หนานกงมั่วหัวเราะ เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่ว “ข้าตั้งใจ ท่านจะทำไมหรือ” เป็นความจริงที่ข้าตั้งใจเข้าไปหาเรื่องพวกเขาบทที่หนานกงไหวอยู่ด้วย มิเช่นนั้น คิดจะหาเรื่องเฉียวเฟยเยียนมีเวลาใดที่ทำไม่ได้กันเล่า นางรับรองได้ว่าเฉียวเฟยเยียนจะไม่กล้าเปิดปากฟ้องหนานกงไ

บทที่ 295 ซาลาเปาตีหมา (2)

ฮ่องเต้ครุ่นคิด เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “อาหารในวังข้าก็เบื่อแล้ว มิสู้...เราออกไปกินข้างนอกดีหรือไม่”

“ฝ่าบาทได้โปรดไตร่ตรองด้วย” ฮ่องเต้พึ่งเอ่ยจบ บรรดานางในและขันทีต่างคุกเข่าลงบนพื้น ยามนี้ร่างกายของฮ่องเต้ไม่แข็งแรงนัก หมอหลวงกำชับแล้วว่าอาหารของฝ่าบาทต้องระมัดระวังอ

บทที่ 296 ซาลาเปาตีหมา (3)

หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เห็นได้ชัดว่านายท่านลิ่นคงไม่คิดเช่นนั้นเพคะ” และและกิจการในมือตระกูลชนชั้นสูงกับกิจการที่ดูแลเองก็ไม่เหมือนกันเลย บรรดาลูกหลานชนชั้นสูงต่อให้เอาการเอางานอย่างไรก็ไม่มีทางลงไปดูแลกิจการและที่ดินด้วยตัวเองเป็นแน่ อย่างมากก็แค่ดูบัญชีบ้างเ