บทที่ 293 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (3)

“เจ้ากล้าตบแม่ข้า” เชียนหนิงที่อยู่ด้านข้างในที่สุดก็ทนไม่ไหวพุ่งเข้าหาหนานกงมั่ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเฉียวเฟยเยียนโดนตบหรือเพราะเรื่องที่ตนเองถูกดูถูกมาทั้งวัน หนานกงมั่วยกยิ้มมุมปากเบาๆ ส่งสัญญาณมือให้เว่ยจวินมั่ว มองเชียนหนิงที่พุ่งเข้าหาตนเองพลางหัว

บทที่ 294 ซาลาเปาตีหมา[1] (1)

หนานกงมั่วหัวเราะ เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่ว “ข้าตั้งใจ ท่านจะทำไมหรือ” เป็นความจริงที่ข้าตั้งใจเข้าไปหาเรื่องพวกเขาบทที่หนานกงไหวอยู่ด้วย มิเช่นนั้น คิดจะหาเรื่องเฉียวเฟยเยียนมีเวลาใดที่ทำไม่ได้กันเล่า นางรับรองได้ว่าเฉียวเฟยเยียนจะไม่กล้าเปิดปากฟ้องหนานกงไ

บทที่ 295 ซาลาเปาตีหมา (2)

ฮ่องเต้ครุ่นคิด เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “อาหารในวังข้าก็เบื่อแล้ว มิสู้...เราออกไปกินข้างนอกดีหรือไม่”

“ฝ่าบาทได้โปรดไตร่ตรองด้วย” ฮ่องเต้พึ่งเอ่ยจบ บรรดานางในและขันทีต่างคุกเข่าลงบนพื้น ยามนี้ร่างกายของฮ่องเต้ไม่แข็งแรงนัก หมอหลวงกำชับแล้วว่าอาหารของฝ่าบาทต้องระมัดระวังอ