บทที่ 292 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (2)

หนานกงไหวถอนหายใจ เอ่ยขึ้นว่า “เด็กคนนั้นนิสัยแปลกประหลาดมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่วาจาของข้านางก็ไม่เคยฟัง ทำให้พวกเจ้าต้องลำบากแล้ว” เฉียวเฟยเยียนเอ่ยทั้งน้ำตา “มั่วเอ๋อร์...นางจะโกรธจะเกลียดข้าก็ไม่เป็นไร แต่นางจะตัดอนาคตของเชียนหนิงเช่นนี้ได้เยี่ยงไร อีกทั้งต่อไปอู่เ

บทที่ 293 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (3)

“เจ้ากล้าตบแม่ข้า” เชียนหนิงที่อยู่ด้านข้างในที่สุดก็ทนไม่ไหวพุ่งเข้าหาหนานกงมั่ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเฉียวเฟยเยียนโดนตบหรือเพราะเรื่องที่ตนเองถูกดูถูกมาทั้งวัน หนานกงมั่วยกยิ้มมุมปากเบาๆ ส่งสัญญาณมือให้เว่ยจวินมั่ว มองเชียนหนิงที่พุ่งเข้าหาตนเองพลางหัว

บทที่ 294 ซาลาเปาตีหมา[1] (1)

หนานกงมั่วหัวเราะ เคลื่อนตัวมาอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่ว “ข้าตั้งใจ ท่านจะทำไมหรือ” เป็นความจริงที่ข้าตั้งใจเข้าไปหาเรื่องพวกเขาบทที่หนานกงไหวอยู่ด้วย มิเช่นนั้น คิดจะหาเรื่องเฉียวเฟยเยียนมีเวลาใดที่ทำไม่ได้กันเล่า นางรับรองได้ว่าเฉียวเฟยเยียนจะไม่กล้าเปิดปากฟ้องหนานกงไ