บทที่ 291 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (1)

“ฮือ” เซียวเย่ว์อู่ชะงัก ในที่สุดก็ทนไม่ไหวปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาดังลั่น “ทำไม ไยต้องทำกับข้าเช่นนี้ ฮือ...”

หนานกงไหวก้าวเดินมาข้างหน้าสองก้าว คิดจะถีบคนที่จับเซียวเย่ว์อู่เอาไว้ ทว่าถูกเว่ยจวินมั่วขวางทางเอาไว้ หนานกงไหวมองเว่ยจวินมั่วด้วยสายตาเยือกเย็น เอ่ย

บทที่ 292 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (2)

หนานกงไหวถอนหายใจ เอ่ยขึ้นว่า “เด็กคนนั้นนิสัยแปลกประหลาดมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่วาจาของข้านางก็ไม่เคยฟัง ทำให้พวกเจ้าต้องลำบากแล้ว” เฉียวเฟยเยียนเอ่ยทั้งน้ำตา “มั่วเอ๋อร์...นางจะโกรธจะเกลียดข้าก็ไม่เป็นไร แต่นางจะตัดอนาคตของเชียนหนิงเช่นนี้ได้เยี่ยงไร อีกทั้งต่อไปอู่เ

บทที่ 293 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (3)

“เจ้ากล้าตบแม่ข้า” เชียนหนิงที่อยู่ด้านข้างในที่สุดก็ทนไม่ไหวพุ่งเข้าหาหนานกงมั่ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเรื่องเฉียวเฟยเยียนโดนตบหรือเพราะเรื่องที่ตนเองถูกดูถูกมาทั้งวัน หนานกงมั่วยกยิ้มมุมปากเบาๆ ส่งสัญญาณมือให้เว่ยจวินมั่ว มองเชียนหนิงที่พุ่งเข้าหาตนเองพลางหัว