บทที่ 290 ลูกคนอื่นดีกว่า (4)

“บังอาจ เด็กๆ จัดการโบยให้ข้า ดึงคุณชายใหญ่ออกไป” หนานกงไหวโกรธจนหน้าเขียวปั๊ด เอ่ยเสียงดังด้วยความโมโห

เห็นเขาโมโห บ่าวรับใช้ด้านข้างจึงไม่กล้าลังเลอีก รีบเดินเข้าไปลากหนานกงชวี่และหนานกงฮุย หนานกงชวี่ใบหน้าเยือกเย็น ดวงตาเย็นยะเยือกคู่นั้นกวาดตามองไปยังเซียวเชียนหน

บทที่ 291 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (1)

“ฮือ” เซียวเย่ว์อู่ชะงัก ในที่สุดก็ทนไม่ไหวปล่อยเสียงร้องไห้โฮออกมาดังลั่น “ทำไม ไยต้องทำกับข้าเช่นนี้ ฮือ...”

หนานกงไหวก้าวเดินมาข้างหน้าสองก้าว คิดจะถีบคนที่จับเซียวเย่ว์อู่เอาไว้ ทว่าถูกเว่ยจวินมั่วขวางทางเอาไว้ หนานกงไหวมองเว่ยจวินมั่วด้วยสายตาเยือกเย็น เอ่ย

บทที่ 292 ถ้าไม่ตบนางจะคันมือ (2)

หนานกงไหวถอนหายใจ เอ่ยขึ้นว่า “เด็กคนนั้นนิสัยแปลกประหลาดมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่วาจาของข้านางก็ไม่เคยฟัง ทำให้พวกเจ้าต้องลำบากแล้ว” เฉียวเฟยเยียนเอ่ยทั้งน้ำตา “มั่วเอ๋อร์...นางจะโกรธจะเกลียดข้าก็ไม่เป็นไร แต่นางจะตัดอนาคตของเชียนหนิงเช่นนี้ได้เยี่ยงไร อีกทั้งต่อไปอู่เ