บทที่ 261 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (4)

ไม่เอ่ยถึงสิ่งนี้คงดี เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ใบหน้าหนานกงไหวยิ่งไม่น่ามองมากขึ้น ส่งเสียงหยัน “ทำเพื่อจวนหรือ ตลอดหลายปีมานี้มารดาของเจ้าก็เอาเงินใส่กระเป๋าของตนไปไม่น้อย” หากไม่ใช่เพราะตนเองไว้หน้าเจิ้งซื่ออยู่ไม่มาก มอบอำนาจการดูแลกิจการและการดูแลภายในจว

บทที่ 262 ความลับของเจิ้งซื่อ (1)

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หนานกงไหวจึงโบกมือ เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่รั้งพวกเจ้าไว้หรอก”

เซียวเชียนเยี่ยเองไม่สนใจอะไรมาก ทำเพียงพยักหน้าให้ทุกคนและอุ้มหนานกงซูออกไป

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่อยู่ชั่วครู่ หนานกงไหวนั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งหลักใบหน้าถมึงท

บทที่ 263 ความลับของเจิ้งซื่อ (2)

หนานกงชวี่เงียบอยู่นาน แล้วจึงเอ่ยเสียงเรียบขึ้น “ก่อนท่านแม่จะจากไปได้สั่งเอาไว้ให้ข้าดูแลพวกเจ้าให้ดี น่าเสียดาย...” หนานกงชวี่ส่ายหน้า ไม่เอ่ยคำใดอีกก็ลุกขึ้นแล้วบอกลาไป สุดท้ายยังกำชับหนานกงมั่วอีกหนึ่งรอบ ต่อไปหากไม่มีอันใดก็ไม่ต้องกลับมาที่จวนฉู่กั๋วกงอีก

ม