บทที่ 262 ความลับของเจิ้งซื่อ (1)

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หนานกงไหวจึงโบกมือ เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่รั้งพวกเจ้าไว้หรอก”

เซียวเชียนเยี่ยเองไม่สนใจอะไรมาก ทำเพียงพยักหน้าให้ทุกคนและอุ้มหนานกงซูออกไป

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่อยู่ชั่วครู่ หนานกงไหวนั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งหลักใบหน้าถมึงท

บทที่ 263 ความลับของเจิ้งซื่อ (2)

หนานกงชวี่เงียบอยู่นาน แล้วจึงเอ่ยเสียงเรียบขึ้น “ก่อนท่านแม่จะจากไปได้สั่งเอาไว้ให้ข้าดูแลพวกเจ้าให้ดี น่าเสียดาย...” หนานกงชวี่ส่ายหน้า ไม่เอ่ยคำใดอีกก็ลุกขึ้นแล้วบอกลาไป สุดท้ายยังกำชับหนานกงมั่วอีกหนึ่งรอบ ต่อไปหากไม่มีอันใดก็ไม่ต้องกลับมาที่จวนฉู่กั๋วกงอีก

ม

บทที่ 264 ความลับของเจิ้งซื่อ (3)

หนานกงชวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ท่านบอกว่า...เรื่องของมั่วเอ๋อร์ไม่เกี่ยวกับท่านมิใช่หรือ”

“เจ้าเชื่อข้าหรือ”

หนานกงชวี่เอ่ย “ข้าจะเชื่อหรือไม่นั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือ ฮูหยินมีสิ่งใดที่เพียงพอให้ข้าช่วยท่านออกมาได้”

เจิ้งซื่อมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาสั