บทที่ 260 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (3)

เว่ยจวินมั่วเข้าใจดีว่าแบบใดที่เรียกว่าเมื่อพอประมาณแล้วควรหยุด จึงคลายมือออกเนิบช้า ตอบคำถามนางด้วยเสียงกระซิบ “เพราะอู๋สยาคืออู๋สยา”

มิใช่เพราะนางเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานกง มิใช่เพราะความงามหรืออย่างอื่นใด เพียงเพราะนางเป็นนาง หนานกงอู๋สยา

หลังจากแ

บทที่ 261 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (4)

ไม่เอ่ยถึงสิ่งนี้คงดี เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ใบหน้าหนานกงไหวยิ่งไม่น่ามองมากขึ้น ส่งเสียงหยัน “ทำเพื่อจวนหรือ ตลอดหลายปีมานี้มารดาของเจ้าก็เอาเงินใส่กระเป๋าของตนไปไม่น้อย” หากไม่ใช่เพราะตนเองไว้หน้าเจิ้งซื่ออยู่ไม่มาก มอบอำนาจการดูแลกิจการและการดูแลภายในจว

บทที่ 262 ความลับของเจิ้งซื่อ (1)

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หนานกงไหวจึงโบกมือ เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าคงไม่รั้งพวกเจ้าไว้หรอก”

เซียวเชียนเยี่ยเองไม่สนใจอะไรมาก ทำเพียงพยักหน้าให้ทุกคนและอุ้มหนานกงซูออกไป

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่อยู่ชั่วครู่ หนานกงไหวนั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งหลักใบหน้าถมึงท