บทที่ 259 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (2)

ได้ยินมาว่า...พระชายาซื่อจื่อที่พึ่งแต่งเข้าจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็ถูกท่านแม่เฒ่าบีบให้ตายเสียแล้ว

คุณหนูใหญ่หนานกงพึ่งแต่งเข้าจวนได้หนึ่งวัน ข่าวลือจากจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็โหมกระพือไปทั่วจินหลิง ไม่ว่าแบบใดล้วนมีหมด หนานกงมั่วนั่งอยู่ในเรือนซูอวิ๋

บทที่ 260 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (3)

เว่ยจวินมั่วเข้าใจดีว่าแบบใดที่เรียกว่าเมื่อพอประมาณแล้วควรหยุด จึงคลายมือออกเนิบช้า ตอบคำถามนางด้วยเสียงกระซิบ “เพราะอู๋สยาคืออู๋สยา”

มิใช่เพราะนางเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานกง มิใช่เพราะความงามหรืออย่างอื่นใด เพียงเพราะนางเป็นนาง หนานกงอู๋สยา

หลังจากแ

บทที่ 261 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (4)

ไม่เอ่ยถึงสิ่งนี้คงดี เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ใบหน้าหนานกงไหวยิ่งไม่น่ามองมากขึ้น ส่งเสียงหยัน “ทำเพื่อจวนหรือ ตลอดหลายปีมานี้มารดาของเจ้าก็เอาเงินใส่กระเป๋าของตนไปไม่น้อย” หากไม่ใช่เพราะตนเองไว้หน้าเจิ้งซื่ออยู่ไม่มาก มอบอำนาจการดูแลกิจการและการดูแลภายในจว