บทที่ 258 กลับจวน เจิ้งซื่อที่ถูกทอดทิ้ง (1)

หนานกงมั่วกลอกตา เอ่ย “ท่านแม่เฒ่าท่านกล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ อู๋สยาไหนเลยจะกล้ากำเริบเสิบสาน หากข้าคิดกำเริบเสิบสานจริง คงไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้ นอกจากนั้นใครเคยสั่งเคยสอนว่าจำเป็นต้องเคารพมารดาเชื้อสายรองกันเล่า มีเพียงพวกชาวเป่ยหยวนเท่านั้นถึงจะมีเมียส

บทที่ 259 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (2)

ได้ยินมาว่า...พระชายาซื่อจื่อที่พึ่งแต่งเข้าจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็ถูกท่านแม่เฒ่าบีบให้ตายเสียแล้ว

คุณหนูใหญ่หนานกงพึ่งแต่งเข้าจวนได้หนึ่งวัน ข่าวลือจากจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็โหมกระพือไปทั่วจินหลิง ไม่ว่าแบบใดล้วนมีหมด หนานกงมั่วนั่งอยู่ในเรือนซูอวิ๋

บทที่ 260 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (3)

เว่ยจวินมั่วเข้าใจดีว่าแบบใดที่เรียกว่าเมื่อพอประมาณแล้วควรหยุด จึงคลายมือออกเนิบช้า ตอบคำถามนางด้วยเสียงกระซิบ “เพราะอู๋สยาคืออู๋สยา”

มิใช่เพราะนางเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหนานกง มิใช่เพราะความงามหรืออย่างอื่นใด เพียงเพราะนางเป็นนาง หนานกงอู๋สยา

หลังจากแ