บทที่ 257 นี่มันดอกบัวขาวดีๆ นี่เอง (3)

แม่เฒ่าจับสาวใช้เอาไว้ด้วยร่างกายที่สั่นไหวไปตามวัย มององค์หญิงฉังผิงอย่างประหลาดใจ เมื่อครั้งสามีของนางจากไป อดีตฮองเฮาเห็นใจนางและพานางไปอยู่ข้างกาย แม้ต่อมาราชวงศ์เซี่ยก่อตั้งประเทศแล้วอดีตฮองเฮายังเรียกนางเข้าวังอยู่บ่อยครั้ง องค์หญิงฉังผิงเรียกได้ว่าเป็น

บทที่ 258 กลับจวน เจิ้งซื่อที่ถูกทอดทิ้ง (1)

หนานกงมั่วกลอกตา เอ่ย “ท่านแม่เฒ่าท่านกล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ อู๋สยาไหนเลยจะกล้ากำเริบเสิบสาน หากข้าคิดกำเริบเสิบสานจริง คงไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้ นอกจากนั้นใครเคยสั่งเคยสอนว่าจำเป็นต้องเคารพมารดาเชื้อสายรองกันเล่า มีเพียงพวกชาวเป่ยหยวนเท่านั้นถึงจะมีเมียส

บทที่ 259 กลับจวน เจิ้งซื่อผู้ถูกทอดทิ้ง (2)

ได้ยินมาว่า...พระชายาซื่อจื่อที่พึ่งแต่งเข้าจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็ถูกท่านแม่เฒ่าบีบให้ตายเสียแล้ว

คุณหนูใหญ่หนานกงพึ่งแต่งเข้าจวนได้หนึ่งวัน ข่าวลือจากจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องก็โหมกระพือไปทั่วจินหลิง ไม่ว่าแบบใดล้วนมีหมด หนานกงมั่วนั่งอยู่ในเรือนซูอวิ๋