ตอน 256
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 256 นี่มันดอกบัวขาวดีๆ นี่เอง (2)
หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เสด็จแม่ชอบก็เพียงพอแล้วเพคะ หลายวันมานี้ลำบากเสด็จแม่แล้ว ชาสมุนไพรนี้หากมารดาดื่มทุกวัน จะช่วยบำรุงร่างกายและผ่อนคลายจิตใจได้เพคะ”
“เด็กดี ข้ารู้ดีว่าเจ้ามีใจกตัญญู” องค์หญิงฉังผิงมองชายหญิงงดงามที่นั่งถัดลงไปจากตน รู้สึกว่ากา
ตอน 257
บทที่ 257 นี่มันดอกบัวขาวดีๆ นี่เอง (3)
แม่เฒ่าจับสาวใช้เอาไว้ด้วยร่างกายที่สั่นไหวไปตามวัย มององค์หญิงฉังผิงอย่างประหลาดใจ เมื่อครั้งสามีของนางจากไป อดีตฮองเฮาเห็นใจนางและพานางไปอยู่ข้างกาย แม้ต่อมาราชวงศ์เซี่ยก่อตั้งประเทศแล้วอดีตฮองเฮายังเรียกนางเข้าวังอยู่บ่อยครั้ง องค์หญิงฉังผิงเรียกได้ว่าเป็น
ตอน 258
บทที่ 258 กลับจวน เจิ้งซื่อที่ถูกทอดทิ้ง (1)
หนานกงมั่วกลอกตา เอ่ย “ท่านแม่เฒ่าท่านกล่าวหนักไปแล้วเจ้าค่ะ อู๋สยาไหนเลยจะกล้ากำเริบเสิบสาน หากข้าคิดกำเริบเสิบสานจริง คงไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้ นอกจากนั้นใครเคยสั่งเคยสอนว่าจำเป็นต้องเคารพมารดาเชื้อสายรองกันเล่า มีเพียงพวกชาวเป่ยหยวนเท่านั้นถึงจะมีเมียส