ตอน 255
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 255 นี่มันดอกบัวขาว[1]ดีๆ นี่เอง (1)
เฝิงซื่อแสยะยิ้ม เอ่ย “ข้านึกว่าพระชายาซื่อจื่อจะจิตใจกว้างขวางมากกว่านี้เสียอีก พาเอาสินเจ้าสาวเข้าจวนมามากมายก็เท่านั้น” รางวัลก็ไม่ได้ต่างอันใดกันมากกับเมื่อครั้งเสิ่นซื่อและเซวียซื่อแต่งเข้าจวนเลยสักนิด
มามาผู้ดูแลชำเลืองมองเฝิงซื่อแล้วจึงเอ่ยว่า “
ตอน 256
บทที่ 256 นี่มันดอกบัวขาวดีๆ นี่เอง (2)
หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เสด็จแม่ชอบก็เพียงพอแล้วเพคะ หลายวันมานี้ลำบากเสด็จแม่แล้ว ชาสมุนไพรนี้หากมารดาดื่มทุกวัน จะช่วยบำรุงร่างกายและผ่อนคลายจิตใจได้เพคะ”
“เด็กดี ข้ารู้ดีว่าเจ้ามีใจกตัญญู” องค์หญิงฉังผิงมองชายหญิงงดงามที่นั่งถัดลงไปจากตน รู้สึกว่ากา
ตอน 257
บทที่ 257 นี่มันดอกบัวขาวดีๆ นี่เอง (3)
แม่เฒ่าจับสาวใช้เอาไว้ด้วยร่างกายที่สั่นไหวไปตามวัย มององค์หญิงฉังผิงอย่างประหลาดใจ เมื่อครั้งสามีของนางจากไป อดีตฮองเฮาเห็นใจนางและพานางไปอยู่ข้างกาย แม้ต่อมาราชวงศ์เซี่ยก่อตั้งประเทศแล้วอดีตฮองเฮายังเรียกนางเข้าวังอยู่บ่อยครั้ง องค์หญิงฉังผิงเรียกได้ว่าเป็น