บทที่ 25 แรงงานเก็บยา

เว่ยจวินมั่วชะงักไปเล็กน้อย ยื่นมือไปยกกาน้ำชา เทให้ตนเองและหนานกงมั่วคนละถ้วย เงียบไปชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง”

หนานกงมั่วยิ้ม “หากข้าต้องการผ้าแพรหรืออาหารรสเลิศ ข้ามีได้ไม่ขาด แม้จะไม่ได้ดีเท่ากับที่จวนฉู่กั๋วกง แต่แล้วทำไมข้าต้องต้องการมันล่ะ ข้าอยู่

บทที่ 26 แขกบ้านสกุลหนานกง

คุณหนูหนานกงพ่นลมหายใจออกมา คร้านจะสนใจเขาอีก

คุณชายลิ่นเบ้ปากมองไปยังเว่ยจวินมั่ว คุณชายเว่ยมองเพื่อนอยู่นาน ราวกับไม่คาดหวังกับความฉลาดของเขาแล้ว เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “นั่นมันใบหญ้านี่” ไม่ใช่ยาอะไรทั้งนั้น ครั้งที่แล้วที่ออกไปล่าสัตว์ในป่าเขาเคยเห็นสิ่งนี้อยู่ริม

บทที่ 27 ดอกไม้สว่างนวลใต้แสงจันทร์

“ลิ่นฉังเฟิง ต่อหน้าหวงจั่งซุนเจ้ามีสิทธิ์เอ่ยแทรกหรือ” ชายหนุ่มอีกคนที่นั่งถัดจากหวงจั่งซุนเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีไม่มีความเกรงใจ

ทว่าเห็นว่าลิ่นฉังเฟิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเว่ยจวินมั่วกำลังเลิกคิ้ว เหลือบตามองชายหนุ่มผู้นั้น เอ่ยราบเรียบ “คุณชายอย่างข้ากำลังคุยกั