ตอน 24
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 24 เรียนรู้ด้วยตนเอง
เว่ยจวินมั่วกวาดตามอง ลิ่นฉังเฟิงสัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดเข้ามา หดคอและกระโดดไปอยู่ข้างหนานกงมั่ว
เว่ยจวินมั่วคลายมือออก ไข่มุกสีหยกวางอยู่กลางฝ่ามือ เม็ดใหญ่ราวกับดวงตามังกร เปล่งประกายแวววาว เมื่อครู่ยามที่คลายมือออกเว่ยจวินมั่วเห็นว่ามันเปล่งแสงออกมาเล็กน้
ตอน 25
บทที่ 25 แรงงานเก็บยา
เว่ยจวินมั่วชะงักไปเล็กน้อย ยื่นมือไปยกกาน้ำชา เทให้ตนเองและหนานกงมั่วคนละถ้วย เงียบไปชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง”
หนานกงมั่วยิ้ม “หากข้าต้องการผ้าแพรหรืออาหารรสเลิศ ข้ามีได้ไม่ขาด แม้จะไม่ได้ดีเท่ากับที่จวนฉู่กั๋วกง แต่แล้วทำไมข้าต้องต้องการมันล่ะ ข้าอยู่
ตอน 26
บทที่ 26 แขกบ้านสกุลหนานกง
คุณหนูหนานกงพ่นลมหายใจออกมา คร้านจะสนใจเขาอีก
คุณชายลิ่นเบ้ปากมองไปยังเว่ยจวินมั่ว คุณชายเว่ยมองเพื่อนอยู่นาน ราวกับไม่คาดหวังกับความฉลาดของเขาแล้ว เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ “นั่นมันใบหญ้านี่” ไม่ใช่ยาอะไรทั้งนั้น ครั้งที่แล้วที่ออกไปล่าสัตว์ในป่าเขาเคยเห็นสิ่งนี้อยู่ริม