บทที่ 23 ความเย็นชาทว่าโมโหร้ายจะทำให้ภรรยาหนีไปได้

“เสด็จลุง เสด็จป้า”

“เยี่ยนอ๋อง พระชายาเยี่ยนอ๋อง”

พระชายาเยี่ยนอ๋องดูมีอายุราวๆ สามสิบต้นๆ รูปลักษณ์ไม่ได้โดดเด่นทว่าน่ามอง ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ นางพยักหน้าให้หนานกงมั่ว “นี่คือคุณหนูใหญ่สกุลหนานกงใช่หรือไม่ เป็นหญิงสาวที่ดีเหลือเกิน ไม

บทที่ 24 เรียนรู้ด้วยตนเอง

เว่ยจวินมั่วกวาดตามอง ลิ่นฉังเฟิงสัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดเข้ามา หดคอและกระโดดไปอยู่ข้างหนานกงมั่ว

เว่ยจวินมั่วคลายมือออก ไข่มุกสีหยกวางอยู่กลางฝ่ามือ เม็ดใหญ่ราวกับดวงตามังกร เปล่งประกายแวววาว เมื่อครู่ยามที่คลายมือออกเว่ยจวินมั่วเห็นว่ามันเปล่งแสงออกมาเล็กน้

บทที่ 25 แรงงานเก็บยา

เว่ยจวินมั่วชะงักไปเล็กน้อย ยื่นมือไปยกกาน้ำชา เทให้ตนเองและหนานกงมั่วคนละถ้วย เงียบไปชั่วครู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น “เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง”

หนานกงมั่วยิ้ม “หากข้าต้องการผ้าแพรหรืออาหารรสเลิศ ข้ามีได้ไม่ขาด แม้จะไม่ได้ดีเท่ากับที่จวนฉู่กั๋วกง แต่แล้วทำไมข้าต้องต้องการมันล่ะ ข้าอยู่