บทที่ 238 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (3)

“ขอรับ นายท่าน”

มองหนานกงไหวที่สะบัดแขนเสื้อจากไปโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เจิ้งซื่อยืนนิ่งอยู่นาน สุดท้ายจึงทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง ทว่าเสียงนั่นราวกับเสียงร้องโหยหวนชวนขนลุก ทำให้คนในเรือนไฉ่อู๋ต้องหนาวสะท้านอย่างห้ามไม่ได้

พรุ่งนี้ก็ถึงวั

บทที่ 239 พิธีแต่งงาน แขกผู้มาเยือนที่ไม่คาดคิด (1)

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีวรยุทธ์ สัมผัสไม่ได้”

แน่นอนว่าหนานกงเจียวไม่เชื่อ คิดเพียงว่าหนานกงมั่วใจแคบไม่ยอมให้นางสัมผัส หนานกงเจียวไม่ใช่คนสุขุมอะไร ในใจคิดเช่นไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าเช่นนั้น หนานกงมั่วยิ้มเย็น ยื่นมือขึ้นไปถอดปิ่นปักผมสีท

บทที่ 240 พิธีแต่งงาน แขกผู้มาเยือนที่ไม่คาดคิด (2)

หนานกงซูขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “พวกเจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องคุยกับพี่สาว”

หมิงฉินกะพริบตาปริบ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูรองเอ่ยได้น่าขันแล้วเจ้าค่ะ ข้างกายเจ้าสาวจะห่างคนเคียงข้างได้เช่นไรเจ้าคะ คิดเสียว่าพวกบ่าวเป็นตู้ก็ได