ตอน 237
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 237 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (2)
เจิ้งซื่อเป็นใบ้พูดไม่ออกทันใด ใคร...ใครกันที่ใส่ความนาง หนานกงฮุยหรือ ไม่ เขาไม่มีสมองถึงเพียงนั้น หนานกงชวี่...หนานกงชวี่ไม่มีทางเอาชีวิตของน้องสาวตนเองมาเสี่ยงแน่ ใครกัน... ใบหน้าเจิ้งซื่อซีดเซียว เหงื่อเม็ดเล็กปรากฏบนหน้าผาก
หนานกงไหวเอ่ยเสียงเข
ตอน 238
บทที่ 238 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (3)
“ขอรับ นายท่าน”
มองหนานกงไหวที่สะบัดแขนเสื้อจากไปโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เจิ้งซื่อยืนนิ่งอยู่นาน สุดท้ายจึงทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง ทว่าเสียงนั่นราวกับเสียงร้องโหยหวนชวนขนลุก ทำให้คนในเรือนไฉ่อู๋ต้องหนาวสะท้านอย่างห้ามไม่ได้
พรุ่งนี้ก็ถึงวั
ตอน 239
บทที่ 239 พิธีแต่งงาน แขกผู้มาเยือนที่ไม่คาดคิด (1)
หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีวรยุทธ์ สัมผัสไม่ได้”
แน่นอนว่าหนานกงเจียวไม่เชื่อ คิดเพียงว่าหนานกงมั่วใจแคบไม่ยอมให้นางสัมผัส หนานกงเจียวไม่ใช่คนสุขุมอะไร ในใจคิดเช่นไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าเช่นนั้น หนานกงมั่วยิ้มเย็น ยื่นมือขึ้นไปถอดปิ่นปักผมสีท