บทที่ 236 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (1)

คุณชายเสียนเกอยักไหล่เลียนแบบศิษย์น้อง แน่นอนเขาไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ว่าไม่พอใจที่เห็นศิษย์น้องร่างเล็กของตนต้องแบกเนี่ยนหย่วนที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้ ดังนั้นเมื่อรับมาแล้วจึงไม่ทันระวังทำศีรษะของเขาชนไปหนหนึ่ง อย่างไรเขาก็เป็นหมอเทวดา เขาย่อมไม่อยากให้เน

บทที่ 237 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (2)

เจิ้งซื่อเป็นใบ้พูดไม่ออกทันใด ใคร...ใครกันที่ใส่ความนาง หนานกงฮุยหรือ ไม่ เขาไม่มีสมองถึงเพียงนั้น หนานกงชวี่...หนานกงชวี่ไม่มีทางเอาชีวิตของน้องสาวตนเองมาเสี่ยงแน่ ใครกัน... ใบหน้าเจิ้งซื่อซีดเซียว เหงื่อเม็ดเล็กปรากฏบนหน้าผาก

หนานกงไหวเอ่ยเสียงเข

บทที่ 238 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (3)

“ขอรับ นายท่าน”

มองหนานกงไหวที่สะบัดแขนเสื้อจากไปโดยไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ เจิ้งซื่อยืนนิ่งอยู่นาน สุดท้ายจึงทนไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง ทว่าเสียงนั่นราวกับเสียงร้องโหยหวนชวนขนลุก ทำให้คนในเรือนไฉ่อู๋ต้องหนาวสะท้านอย่างห้ามไม่ได้

พรุ่งนี้ก็ถึงวั