บทที่ 235 หลักฐานความผิดของเจิ้งซื่อ การกลับมาของอู๋สยา (4)

“ข้าเกลียดที่สุดคือสตรีปากมากเช่นเจ้า ยิ่งเกลียดสตรีที่เอ่ยวาจาให้ร้ายอู๋สยา เจ้าเข้าใจหรือไม่” เสียงของเว่ยจวินมั่วดังขึ้นที่ข้างหู

หนานกงซูพยักหน้าลุกลี้ลุกลน อยากขยับออกห่างเว่ยจวินมั่วด้วยความหวาดกลัว น่าเสียดายนางยังนั่งอยู่บนเก้าอี

บทที่ 236 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (1)

คุณชายเสียนเกอยักไหล่เลียนแบบศิษย์น้อง แน่นอนเขาไม่สามารถเอ่ยออกมาได้ว่าไม่พอใจที่เห็นศิษย์น้องร่างเล็กของตนต้องแบกเนี่ยนหย่วนที่ตัวใหญ่กว่าเอาไว้ ดังนั้นเมื่อรับมาแล้วจึงไม่ทันระวังทำศีรษะของเขาชนไปหนหนึ่ง อย่างไรเขาก็เป็นหมอเทวดา เขาย่อมไม่อยากให้เน

บทที่ 237 ใจอำมหิต ของขวัญของคุณชายเสียนเกอ (2)

เจิ้งซื่อเป็นใบ้พูดไม่ออกทันใด ใคร...ใครกันที่ใส่ความนาง หนานกงฮุยหรือ ไม่ เขาไม่มีสมองถึงเพียงนั้น หนานกงชวี่...หนานกงชวี่ไม่มีทางเอาชีวิตของน้องสาวตนเองมาเสี่ยงแน่ ใครกัน... ใบหน้าเจิ้งซื่อซีดเซียว เหงื่อเม็ดเล็กปรากฏบนหน้าผาก

หนานกงไหวเอ่ยเสียงเข