บทที่ 22

พระชายาเยี่ยนอ๋อง

“ไปเถอะ จะออกไปข้างนอกมิใช่หรือ” รอจนเว่ยจวินมั่วเงยหน้าขึ้นมา หนานกงซูจึงเผยรอยยิ้มอ่อนหวานออกมา แต่ไม่คิดว่าชายตรงหน้ากลับไม่มองนางเลยแม้เพียงเล็กน้อย ทว่าหันกลับไปหาหนานกงมั่วที่ยืนมองดินฟ้าอยู่ด้านข้าง คิ้วสวยของหนานกงมั่วเลิกขึ้น ยิ้มบางๆ “ข้าแค่ไม่อยากรบกวนเวลาเ

บทที่ 23

ความเย็นชาทว่าโมโหร้ายจะทำให้ภรรยาหนีไปได้

“เสด็จลุง เสด็จป้า”

“เยี่ยนอ๋อง พระชายาเยี่ยนอ๋อง”

พระชายาเยี่ยนอ๋องดูมีอายุราวๆ สามสิบต้นๆ รูปลักษณ์ไม่ได้โดดเด่นทว่าน่ามอง ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ นางพยักหน้าให้หนานกงมั่ว “นี่คือคุณหนูใหญ่สกุลหนานกงใช่หรือไม่ เป็นหญิงสาวที่ดีเหลือเกิน

บทที่ 24

เรียนรู้ด้วยตนเอง

เว่ยจวินมั่วกวาดตามอง ลิ่นฉังเฟิงสัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดเข้ามา หดคอและกระโดดไปอยู่ข้างหนานกงมั่ว

เว่ยจวินมั่วคลายมือออก ไข่มุกสีหยกวางอยู่กลางฝ่ามือ เม็ดใหญ่ราวกับดวงตามังกร เปล่งประกายแวววาว เมื่อครู่ยามที่คลายมือออกเว่ยจวินมั่วเห็นว่ามันเปล่งแสงออกมาเล็ก