ตอน 227
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 227 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (3)
หนานกงมั่วเงียบไปชั่วครู่ “เจ้าจะทำอันใด”
กงอวี้เฉินเหยียดหยาม “ข้าจะทำอันใดกับพระที่ไร้เรี่ยวแรงเช่นนั้นกันเล่า เพียงแต่...คนของข้าที่ได้รับคำสั่งไปก็ไม่แน่ แม้จะบอกว่าเขาเป็นเพียงพระไม่มีประโยชน์อันใด แต่หากฆ่าเพื่อระบายความโกรธก็คงไม่เลว อย่างไร
ตอน 228
บทที่ 228 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (4)
เนี่ยนหยวนยิ้ม “ตั้งแต่จำความได้อาตมาก็อยู่ที่วัดต้ากวงหมิงมาโดยตลอด วัดต้ากวงหมิงเป็นบ้านของอาตมา ไม่ว่าอาตมาจะไปที่ไหน สุดท้ายก็จะกลับมา”
“ไต้ซือไม่เหมือนพระเลยจริงๆ” หนานกงมั่วเอ่ย พระผู้ใหญ่ทั่วไปคงไม่สนใจว่าตนจะไปที่ไหนหรือตายที่ไหน เมื่อมีวาส
ตอน 229
บทที่ 229 การมาถึงของศิษย์พี่ (1)
เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “มีอะไร”
องครักษ์เอ่ยตอบ “รายงานซื่อจื่อ องค์หญิงเชิญซื่อจื่อกลับเมืองหลวงด่วนขอรับ”
“เกิดเรื่องอันใด” เว่ยจวินมั่วเอ่ยถาม หากไม่เกิดเรื่องมารดาไม่เคยยุ่งว่าเขาจะไปที่ใด เพราะใกล้ถึงพิธีแต่งงานแล้วช่วงนี้เขาจึงไม่ต้องเข้าเวร
องครักษ์เอ่ยต