บทที่ 226 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (2)

เมื่อลืมตาขึ้นฟ้าก็สว่างแล้ว หนานกงมั่วเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน โชคดีที่ไม่ได้ตกหน้าผาทว่าเป็นการกลิ้งจากเนินเขาลงมา มิเช่นนั้นการตกลงมาจากที่สูงเพียงนี้ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องมีแขนหักขาหักบ้าง ความจริงตอนนี้นางเองรู้สึกปวดไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าได้รับการ

บทที่ 227 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (3)

หนานกงมั่วเงียบไปชั่วครู่ “เจ้าจะทำอันใด”

กงอวี้เฉินเหยียดหยาม “ข้าจะทำอันใดกับพระที่ไร้เรี่ยวแรงเช่นนั้นกันเล่า เพียงแต่...คนของข้าที่ได้รับคำสั่งไปก็ไม่แน่ แม้จะบอกว่าเขาเป็นเพียงพระไม่มีประโยชน์อันใด แต่หากฆ่าเพื่อระบายความโกรธก็คงไม่เลว อย่างไร

บทที่ 228 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (4)

เนี่ยนหยวนยิ้ม “ตั้งแต่จำความได้อาตมาก็อยู่ที่วัดต้ากวงหมิงมาโดยตลอด วัดต้ากวงหมิงเป็นบ้านของอาตมา ไม่ว่าอาตมาจะไปที่ไหน สุดท้ายก็จะกลับมา”

“ไต้ซือไม่เหมือนพระเลยจริงๆ” หนานกงมั่วเอ่ย พระผู้ใหญ่ทั่วไปคงไม่สนใจว่าตนจะไปที่ไหนหรือตายที่ไหน เมื่อมีวาส