บทที่ 225 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (1)

หนานกงมั่วมองป่าไผ่ที่มืดมิด พลันหัวใจกระตุก เอ่ยขึ้น “แย่แล้ว”

“มีอันใดหรือขอรับ คุณหนู” ฝังสะดุ้ง นึกว่าเกิดเรื่องใหญ่

หนานกงมั่วเอ่ย “ข้างหน้ามีคนอาศัยอยู่” ห่างออกไปไม่ไกลเลี้ยวไปหนึ่งโค้งก็เป็นที่อยู่ของเนี่ยนหย่วน คนชุดดำพวกนั้นกำลังมุ่งหน้

บทที่ 226 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (2)

เมื่อลืมตาขึ้นฟ้าก็สว่างแล้ว หนานกงมั่วเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน โชคดีที่ไม่ได้ตกหน้าผาทว่าเป็นการกลิ้งจากเนินเขาลงมา มิเช่นนั้นการตกลงมาจากที่สูงเพียงนี้ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องมีแขนหักขาหักบ้าง ความจริงตอนนี้นางเองรู้สึกปวดไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าได้รับการ

บทที่ 227 ติดอยู่ในภูเขา ความโกรธของจวินมั่ว (3)

หนานกงมั่วเงียบไปชั่วครู่ “เจ้าจะทำอันใด”

กงอวี้เฉินเหยียดหยาม “ข้าจะทำอันใดกับพระที่ไร้เรี่ยวแรงเช่นนั้นกันเล่า เพียงแต่...คนของข้าที่ได้รับคำสั่งไปก็ไม่แน่ แม้จะบอกว่าเขาเป็นเพียงพระไม่มีประโยชน์อันใด แต่หากฆ่าเพื่อระบายความโกรธก็คงไม่เลว อย่างไร