ตอน 21
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 21
หาเรื่องใส่ตัว
“...”
“หนึ่งแสนตำลึง”
“...”
“สามแสนตำลึง” เว่ยจวินมั่วกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาหรี่มองหญิงสาวตรงหน้าไม่หยุด
“นี่มัน...” ใจเต้นแรงมากเลยทำอย่างไรดี ไม่ว่าชาติไหนก็ไม่เคยเจอใครมีเงินมากมายมหาศาลขนาดนี้ สามแสนตำลึงเลยนะ...ร่ำรวยสมกับเป็นเชื้อพระวงศ์จริงๆ
“ห้าแสนตำลึง”
ตอน 22
บทที่ 22
พระชายาเยี่ยนอ๋อง
“ไปเถอะ จะออกไปข้างนอกมิใช่หรือ” รอจนเว่ยจวินมั่วเงยหน้าขึ้นมา หนานกงซูจึงเผยรอยยิ้มอ่อนหวานออกมา แต่ไม่คิดว่าชายตรงหน้ากลับไม่มองนางเลยแม้เพียงเล็กน้อย ทว่าหันกลับไปหาหนานกงมั่วที่ยืนมองดินฟ้าอยู่ด้านข้าง คิ้วสวยของหนานกงมั่วเลิกขึ้น ยิ้มบางๆ “ข้าแค่ไม่อยากรบกวนเวลาเ
ตอน 23
บทที่ 23
ความเย็นชาทว่าโมโหร้ายจะทำให้ภรรยาหนีไปได้
“เสด็จลุง เสด็จป้า”
“เยี่ยนอ๋อง พระชายาเยี่ยนอ๋อง”
พระชายาเยี่ยนอ๋องดูมีอายุราวๆ สามสิบต้นๆ รูปลักษณ์ไม่ได้โดดเด่นทว่าน่ามอง ประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ นางพยักหน้าให้หนานกงมั่ว “นี่คือคุณหนูใหญ่สกุลหนานกงใช่หรือไม่ เป็นหญิงสาวที่ดีเหลือเกิน