บทที่ 15 ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (2)

สิ่งที่ลิ่นฉังเฟิงคิดได้ไยหนานกงไหวจะคิดไม่ได้ เรื่องที่ให้หนานกงมั่วแต่งแทน เขาเองก็เคยไตร่ตรองดูแล้ว หากฝ่าบาทเอ่ยปากถามขึ้นมาเขาก็มีเหตุผลชี้แจงไปตามสมควร อย่างไรเสียราชโองการของฝ่าบาทบอกเพียงเป็นบุตรีของตระกูลหนานกง และบุตรีที่แท้จริงของเขาก็คือหนานกงมั่ว ยิ่ง

บทที่ 16 ผู้รู้สถานการณ์ คือผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศ

“...” คนในวังต่างพูดอ้อมค้อมขนาดนี้เลยหรือ หนึ่งประโยคปลอบขวัญ อีกหนึ่งกลับข่มขู่ คำสัญญาที่ครอบคลุมนี้ทำให้ดูมีระดับขึ้นเช่นนั้นหรอกหรือ

หนานกงมั่วรับแผ่นหยกจากมือเยี่ยนอ๋องมา

บอกกับตัวเองอยู่ในใจ คนตรงหน้านั้นมีท่านอ๋องสองคน คนหนึ่งเป็นนายทห

บทที่ 17 ชั้นต่ำทั้งนั้น

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จลุง”

หนานกงไหวรีบเอ่ย “องค์ชายเชิญพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไปส่งเสด็จ”

เมื่อออกมาจากจวนหนานกง โจวอ๋องจึงเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยถามว่า “พี่สาม ท่านเชื่อใจเด็กสาวผู้นั้นจริงหรือ”

เยี่ยนอ๋องตอบอย่างไม่ใส่ใจ เอ่ยเสียงเรียบ “ลองสักหน่อยจะเป็นไรไป”

โจวอ๋องลูบ