บทที่ 14 ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (1)

หนานกงไหวส่งเสียงไม่พอใจ ความโกรธในใจสงบลงแล้ว เอ่ยว่า “มารดาของเจ้าจากไปแล้ว ข้าแต่งตั้งเจิ้งซื่อขึ้นเป็นภริยาเอก แม้ว่านางจะมาทีหลัง แต่ตามหลักการ เจ้าต้องเรียกนางว่าท่านแม่”

หนานกงมั่วไม่ยอมขยับ เอ่ยเพียงว่า “ฮูหยินมีหนังสือแต่งตั้งจากฝ่าบาทแล้วหรือ”

ผู้คนท

บทที่ 15 ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (2)

สิ่งที่ลิ่นฉังเฟิงคิดได้ไยหนานกงไหวจะคิดไม่ได้ เรื่องที่ให้หนานกงมั่วแต่งแทน เขาเองก็เคยไตร่ตรองดูแล้ว หากฝ่าบาทเอ่ยปากถามขึ้นมาเขาก็มีเหตุผลชี้แจงไปตามสมควร อย่างไรเสียราชโองการของฝ่าบาทบอกเพียงเป็นบุตรีของตระกูลหนานกง และบุตรีที่แท้จริงของเขาก็คือหนานกงมั่ว ยิ่ง

บทที่ 16 ผู้รู้สถานการณ์ คือผู้มีสติปัญญาเป็นเลิศ

“...” คนในวังต่างพูดอ้อมค้อมขนาดนี้เลยหรือ หนึ่งประโยคปลอบขวัญ อีกหนึ่งกลับข่มขู่ คำสัญญาที่ครอบคลุมนี้ทำให้ดูมีระดับขึ้นเช่นนั้นหรอกหรือ

หนานกงมั่วรับแผ่นหยกจากมือเยี่ยนอ๋องมา

บอกกับตัวเองอยู่ในใจ คนตรงหน้านั้นมีท่านอ๋องสองคน คนหนึ่งเป็นนายทห