บทที่ 148 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (3)

หนานกงมั่วไม่รีบร้อน ยืนยิ้มมองหนานกงไหวที่สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่อยู่สุข ในที่สุดก็ได้ยินเขากัดฟันตอบรับ “ได้”

หนานกงไหวเรียกคนเข้ามาเก็บเอาศีรษะเปรอะเปื้อนนั้นออกไป เซียวเชียนเยี่ยจึงเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาด้วยใบหน้าอันซีดเซียว ใบหน้าเช่นนั้นดูไม

บทที่ 149 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (4)

ครั้งนี้หนานกงมั่วมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน ความโกรธพุ่งขึ้นมา หนานกงมั่วพุ่งเข้าไปด้านหน้า กัดคอเขาโดยไม่คิดลังเล

กึก

ถูกกัดเข้าที่จุดบอบบางที่สุด เว่ยจวินมั่วย่อมรู้สึกเจ็บขึ้นมา ทว่ากลับมิได้ต่อต้านหรือผลักนางออก อีกทั้งย

บทที่ 150 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (1)

เว่ยจวินมั่วมองคนที่ม้วนตัวเองอยู่ในผ้าห่มราวกับรังไหมแล้วจึงพ่นลมหายใจออกมา “ออกมา ไม่รู้สึกหายใจไม่ออกหรืออย่างไร”

ขุนนางที่กบฏต่อราชสำนักคนแรกถูกกำจัดแล้วย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดี ศีรษะของหลินเซี่ยถูกแขวนไว้บนหอสูงริมฝั่งแม่น้ำ ถ้าฝั่งตรงข้ามสายตาดีหน่อยก็คงม