บทที่ 147 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (2)

หนานกงมั่วกะพริบตาปริบไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เว่ยจวินมั่วก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นเรียบนิ่ง “ท่านแม่ทัพใหญ่ อู๋สยาเป็นห่วงข้าจึงมาที่นี่”

มุมปากของหนานกงไหวกระตุก จ้องเว่ยจวินมั่วเขม็ง เขาคิดว่าเอ่ยเช่นนี้แล้วข้าจะดีใจงั้นหรือ ไม่ว่าใครเป

บทที่ 148 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (3)

หนานกงมั่วไม่รีบร้อน ยืนยิ้มมองหนานกงไหวที่สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่อยู่สุข ในที่สุดก็ได้ยินเขากัดฟันตอบรับ “ได้”

หนานกงไหวเรียกคนเข้ามาเก็บเอาศีรษะเปรอะเปื้อนนั้นออกไป เซียวเชียนเยี่ยจึงเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาด้วยใบหน้าอันซีดเซียว ใบหน้าเช่นนั้นดูไม

บทที่ 149 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (4)

ครั้งนี้หนานกงมั่วมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน ความโกรธพุ่งขึ้นมา หนานกงมั่วพุ่งเข้าไปด้านหน้า กัดคอเขาโดยไม่คิดลังเล

กึก

ถูกกัดเข้าที่จุดบอบบางที่สุด เว่ยจวินมั่วย่อมรู้สึกเจ็บขึ้นมา ทว่ากลับมิได้ต่อต้านหรือผลักนางออก อีกทั้งย