บทที่ 149 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (4)

ครั้งนี้หนานกงมั่วมองเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน ความโกรธพุ่งขึ้นมา หนานกงมั่วพุ่งเข้าไปด้านหน้า กัดคอเขาโดยไม่คิดลังเล

กึก

ถูกกัดเข้าที่จุดบอบบางที่สุด เว่ยจวินมั่วย่อมรู้สึกเจ็บขึ้นมา ทว่ากลับมิได้ต่อต้านหรือผลักนางออก อีกทั้งย

บทที่ 150 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (1)

เว่ยจวินมั่วมองคนที่ม้วนตัวเองอยู่ในผ้าห่มราวกับรังไหมแล้วจึงพ่นลมหายใจออกมา “ออกมา ไม่รู้สึกหายใจไม่ออกหรืออย่างไร”

ขุนนางที่กบฏต่อราชสำนักคนแรกถูกกำจัดแล้วย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดี ศีรษะของหลินเซี่ยถูกแขวนไว้บนหอสูงริมฝั่งแม่น้ำ ถ้าฝั่งตรงข้ามสายตาดีหน่อยก็คงม

บทที่ 151 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (2)

หนานกงมั่วกวาดตามองชายวัยกลางคนผู้นั้น เอ่ยบอก “เยี่ยม พวกท่านล้วนแล้วแต่เป็นทหารเก่า ไม่จำเป็นต้องให้ข้าสอน ยี่สิบคนจับคู่สองคนไปแยกคนที่บาดเจ็บที่ผิวหนังธรรมดาออกมา มาเอายาที่ข้าแล้วไปทำแผลให้พวกเขา สิบหกคนจับคู่สองคนเช่นกัน แยกคนเจ็บหนักต้องการการรักษาโดยด่วนออ