ตอน 146
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 146 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (1)
พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ในที่สุดก็ข้ามมาได้แล้ว ถ้าเกิดอันใดผิดพลาดขึ้นระหว่างทาง คนคงได้หัวเราะเยาะแน่”
ลุกยืนขึ้นจากน้ำ สาวเท้าก้าวขึ้นฝั่งช้าๆ ความเหนื่อยล้าทำให้ร่างกายของนางตอบสนองเชื่องช้า จึงมีท่าทางเชื่องช้าตามไปด้วย เมื่อเดิน
ตอน 147
บทที่ 147 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (2)
หนานกงมั่วกะพริบตาปริบไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เว่ยจวินมั่วก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นเรียบนิ่ง “ท่านแม่ทัพใหญ่ อู๋สยาเป็นห่วงข้าจึงมาที่นี่”
มุมปากของหนานกงไหวกระตุก จ้องเว่ยจวินมั่วเขม็ง เขาคิดว่าเอ่ยเช่นนี้แล้วข้าจะดีใจงั้นหรือ ไม่ว่าใครเป
ตอน 148
บทที่ 148 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (3)
หนานกงมั่วไม่รีบร้อน ยืนยิ้มมองหนานกงไหวที่สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่อยู่สุข ในที่สุดก็ได้ยินเขากัดฟันตอบรับ “ได้”
หนานกงไหวเรียกคนเข้ามาเก็บเอาศีรษะเปรอะเปื้อนนั้นออกไป เซียวเชียนเยี่ยจึงเดินโซซัดโซเซกลับเข้ามาด้วยใบหน้าอันซีดเซียว ใบหน้าเช่นนั้นดูไม