ตอน 145
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 145 ยืมก่อนชั่วคราว ยังไม่มีกำหนดคืน (4)
จังติ้งฟังและกงอวี้เฉินมองสบตากัน เมิ่งเย่ว์ผู้นี้เป็นใครกันแน่
ผู้บัญชาการทหารมองทั้งคู่ เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “อีกอย่าง...คุณหนูใหญ่...ไปหาแม่นางเมิ่ง เหมือนจะยังไม่กลับมาขอรับ”
“แย่แล้ว” สีหน้าของจังติ้งฟังเปลี่ยนไป รีบหมุนตัวเดินออกไป กงอวี้เฉ
ตอน 146
บทที่ 146 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (1)
พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ในที่สุดก็ข้ามมาได้แล้ว ถ้าเกิดอันใดผิดพลาดขึ้นระหว่างทาง คนคงได้หัวเราะเยาะแน่”
ลุกยืนขึ้นจากน้ำ สาวเท้าก้าวขึ้นฝั่งช้าๆ ความเหนื่อยล้าทำให้ร่างกายของนางตอบสนองเชื่องช้า จึงมีท่าทางเชื่องช้าตามไปด้วย เมื่อเดิน
ตอน 147
บทที่ 147 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (2)
หนานกงมั่วกะพริบตาปริบไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เว่ยจวินมั่วก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นเรียบนิ่ง “ท่านแม่ทัพใหญ่ อู๋สยาเป็นห่วงข้าจึงมาที่นี่”
มุมปากของหนานกงไหวกระตุก จ้องเว่ยจวินมั่วเขม็ง เขาคิดว่าเอ่ยเช่นนี้แล้วข้าจะดีใจงั้นหรือ ไม่ว่าใครเป