บทที่ 144 ยืมก่อนชั่วคราว ยังไม่มีกำหนดคืน (3)

หนานกงมั่วลุกขึ้นแล้วเปิดประตูเดินออกไป

“แม่นางเมิ่ง...” สาวใช้สองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูหันกลับมา รู้สึกถึงควันสีชมพูปรากฏขึ้น ไม่นานก็พลันสลบไป

หนานกงมั่วลากทั้งสองเข้ามาในห้อง จากนั้นหมุนตัวปิดประตูเข้ามาอีกครั้ง

ยามค่ำคืน เงาสีดำเคลื่อนตัว

บทที่ 145 ยืมก่อนชั่วคราว ยังไม่มีกำหนดคืน (4)

จังติ้งฟังและกงอวี้เฉินมองสบตากัน เมิ่งเย่ว์ผู้นี้เป็นใครกันแน่

ผู้บัญชาการทหารมองทั้งคู่ เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “อีกอย่าง...คุณหนูใหญ่...ไปหาแม่นางเมิ่ง เหมือนจะยังไม่กลับมาขอรับ”

“แย่แล้ว” สีหน้าของจังติ้งฟังเปลี่ยนไป รีบหมุนตัวเดินออกไป กงอวี้เฉ

บทที่ 146 บุตรีผู้โหดเหี้ยมและภรรยาผู้ป่าเถื่อน (1)

พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “ในที่สุดก็ข้ามมาได้แล้ว ถ้าเกิดอันใดผิดพลาดขึ้นระหว่างทาง คนคงได้หัวเราะเยาะแน่”

ลุกยืนขึ้นจากน้ำ สาวเท้าก้าวขึ้นฝั่งช้าๆ ความเหนื่อยล้าทำให้ร่างกายของนางตอบสนองเชื่องช้า จึงมีท่าทางเชื่องช้าตามไปด้วย เมื่อเดิน