บทที่ 13

ตัดสินใจระหว่างหนานกงซูและหนานกงชิง

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” หนานกงซูเอ่ยด้วยท่าทางยินดี

หนานกงไหวมองใบหน้าเขินอายของบุตรี รู้สึกลังเล เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูเอ๋อร์ไปใกล้ชิดกับหวงจั่งซุนตั้งแต่เมื่อใด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อดจ้องเขม็งไปที่เจิ้งซื่อไม่ได้ เจิ้งซื่อถูกมองแปลกๆ เช่นนั้น

บทที่ 14

ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (1)

หนานกงไหวส่งเสียงไม่พอใจ ความโกรธในใจสงบลงแล้ว เอ่ยว่า “มารดาของเจ้าจากไปแล้ว ข้าแต่งตั้งเจิ้งซื่อขึ้นเป็นภริยาเอก แม้ว่านางจะมาทีหลัง แต่ตามหลักการ เจ้าต้องเรียกนางว่าท่านแม่”

หนานกงมั่วไม่ยอมขยับ เอ่ยเพียงว่า “ฮูหยินมีหนังสือแต่งตั้งจากฝ่าบาทแล้วหรือ”

ผู้ค

บทที่ 15

ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (2)

สิ่งที่ลิ่นฉังเฟิงคิดได้ไยหนานกงไหวจะคิดไม่ได้ เรื่องที่ให้หนานกงมั่วแต่งแทน เขาเองก็เคยไตร่ตรองดูแล้ว หากฝ่าบาทเอ่ยปากถามขึ้นมาเขาก็มีเหตุผลชี้แจงไปตามสมควร อย่างไรเสียราชโองการของฝ่าบาทบอกเพียงเป็นบุตรีของตระกูลหนานกง และบุตรีที่แท้จริงของเขาก็คือหนานกงมั่ว ยิ