บทที่ 12 หนานกงชิงนามนี้ไม่เป็นมงคล

“ลิ่นฉังเฟิง!” หนานกงชวี่หน้าตึงในทันที จ้องลิ่นฉังเฟิงเขม็ง แน่นอนลิ่นฉังเฟิงเองก็รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าพอดี แสยะยิ้มนั่งลงไม่เอ่ยอะไรอีก ทว่าไม่ยอมลุกออกไปแต่อย่างใด

“ชิงเอ๋อร์” หนานกงฮุยถอนหายใจอยู่ในใจ มองน้องสาวแล้วเอ่ยว่า “ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าโกรธพี่ใหญ่

บทที่ 13 ตัดสินใจระหว่างหนานกงซูและหนานกงชิง

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” หนานกงซูเอ่ยด้วยท่าทางยินดี

หนานกงไหวมองใบหน้าเขินอายของบุตรี รู้สึกลังเล เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูเอ๋อร์ไปใกล้ชิดกับหวงจั่งซุนตั้งแต่เมื่อใด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อดจ้องเขม็งไปที่เจิ้งซื่อไม่ได้ เจิ้งซื่อถูกมองแปลกๆ เช่นนั้น ไ

บทที่ 14 ชนชั้นสูงติดกับแล้ว (1)

หนานกงไหวส่งเสียงไม่พอใจ ความโกรธในใจสงบลงแล้ว เอ่ยว่า “มารดาของเจ้าจากไปแล้ว ข้าแต่งตั้งเจิ้งซื่อขึ้นเป็นภริยาเอก แม้ว่านางจะมาทีหลัง แต่ตามหลักการ เจ้าต้องเรียกนางว่าท่านแม่”

หนานกงมั่วไม่ยอมขยับ เอ่ยเพียงว่า “ฮูหยินมีหนังสือแต่งตั้งจากฝ่าบาทแล้วหรือ”

ผู้คนท