บทที่ 11 คุณชายแบบข้าถึงจะเรียกว่าสุภาพบุรุษ

ยกถ้วยชาในมือขึ้นจิบเล็กน้อย คิ้วเรียวของหนานกงมั่วขมวดเข้าหากัน ไม่ว่าเพราะเหตุใด นางจะต้องรับมือได้แน่นอน

“แม่นางท่านนี้ ข้าขอนั่งตรงนี้ได้หรือไม่” ในยามที่นางกำลังเหม่อลอย น้ำเสียงแฝงด้วยรอยยิ้มจางๆ ก็ดังขึ้น หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืน

บทที่ 12 หนานกงชิงนามนี้ไม่เป็นมงคล

“ลิ่นฉังเฟิง!” หนานกงชวี่หน้าตึงในทันที จ้องลิ่นฉังเฟิงเขม็ง แน่นอนลิ่นฉังเฟิงเองก็รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าพอดี แสยะยิ้มนั่งลงไม่เอ่ยอะไรอีก ทว่าไม่ยอมลุกออกไปแต่อย่างใด

“ชิงเอ๋อร์” หนานกงฮุยถอนหายใจอยู่ในใจ มองน้องสาวแล้วเอ่ยว่า “ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าโกรธพี่ใหญ่

บทที่ 13 ตัดสินใจระหว่างหนานกงซูและหนานกงชิง

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” หนานกงซูเอ่ยด้วยท่าทางยินดี

หนานกงไหวมองใบหน้าเขินอายของบุตรี รู้สึกลังเล เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซูเอ๋อร์ไปใกล้ชิดกับหวงจั่งซุนตั้งแต่เมื่อใด เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ อดจ้องเขม็งไปที่เจิ้งซื่อไม่ได้ เจิ้งซื่อถูกมองแปลกๆ เช่นนั้น ไ